Hartmann,pek ilginç ve okuması keyif veren bir kişi değildi bana göre.Hegel ve Schopen den sentez yapmaya çalışmış ancak bunu tam olarak becerememiş daha çok ikisini bir araya koymuştur.(Bu çıkarımı ben yapmıyorum,genel felsefe otoriteleri böyle söyler) Doğa ve bilimin ilerlemesi hakkında bir kaç ilginç şey söylemiştir,isterseniz bakalım.
İnsanlığın ve dünyanın her ilerlemesi der, alsında dünyanın mahvolmasını hedef almıştır.Bu sebepten dünya kötüdür.Eğer biz dünyayı artık özüne varoluşuna atfen düşünürsek o fenadır.Dünyanın varoluşu irade ile sebeplendirilmiştir ve irade akıl olmadan vardır.Bu sebepten varoluş bir talihsizliktir ve hayat bir kahırdır.Hayat,özellikle insan yaşamı bir yanılsama bedeli ödenerek mümkündür.Bu yanılsamanın üç aşaması vardır.
1-Antikte mutluluk bireyin yeryüzünde ulaşabileceği bir nimet olarak kavranmıştır.
2-Hristiyanlık tarafından mutluluk ahrete kaydırılır ki ona birey ölümünden sonra ulaşır.
3-Yeni çağda bu dünyadan beklenir ama artık şimdiki zamandaki insanlık için değil tersine gelecekteki insanlar için umulur.
Schope ve hegelden bir sentez yapmak muhakkak ki iyi bir düşünceydi ayrıca mutlak olanın içinde hegelin gösterdiği akli ilkenin esasını görmek ve schopen'in gösterdiği rasyonel ilkeyi aramak da doğrudur. Ama hartmanın başaramadığı şey bu ikisini bağdaştırmak olmuştur.Bir sentez yerine o bir yan yan yanalık pozisyonu sağlamıştır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder